Sytske Sötemann
Turkse poëzie in Nederlandse vertaling
Hollandaca'da Türkçe şiir
Birhan KESKİN (1964)
FERAH AYİNİ
VREUGDERITE
Dünyanın bir yerinde, burada, bir göl öylece duruyor. Mavi eflatun bir sabah Dünyanın bir yerinde kendini yavaş yavaş kuruyor. Bir kadın, benden biraz küçük, ılık ılık, bana dünyayı, sabahın hayretini anlatıyor: (Bir su şiirinde ben, gürül gürül akan aşağı illermişim eskiden) Bir kadın, benden biraz küçük, Sıçrayan Su olsun mesela adı, üstümdeki sessiz örtüye yağıyor. Burada, dünyanın bir yerinde, bir göl, öylece duruyor, Arkada dağlar var, onlar; daha da dağ daha da dağ daha da dağ diye benim eflatunuma vuruyor. Bir şaman, burada, bir şaman davuluna Sabah olana dek kayının kederiyle vuruyor.
© Birhan KESKİN, 2005
Ba İstanbul
Ergens op de wereld, hier, bevindt zich een meer. Een lavendelblauwe ochtend vormt zich langzaam ergens op de wereld. Een vrouw, wat jonger dan ik, vertelt mij warm over de wereld, over de verwondering van de ochtend: (Eens was ik, in een watergedicht, de lage landen die luidruchtig stroomden) Een vrouw, wat jonger dan ik, noem haar bijvoorbeeld Spetterend Water, regent op de stille deken over mij heen. Hier, ergens op de wereld, bevindt zich een meer, daarachter liggen de bergen; zij slaan mijn lavendel en zeggen meer bergen, nog veel meer. Een sjamaan, hier, slaat op een sjamanentrommel tot aan de ochtend met het verdriet van een beuk.
© Sytske Sötemann, 2009
TAŞ
DE STEEN
İlk benim yüzüme rastladınız, en eskisiyim buranın. Karnıyım dünyanın. Yeryüzünün ağrısı bendedir. Kum ve kayaç benim. Issızlık bilgisiyim ben, sessizlik bilgisi. Dumanın ve kalmanın büyük planıyım. Her şeyi gördüm, her şeyi. Suyun gidişini, ağacın çiçeklenişini. Tekrar tekrar gördüm ben daha da görürüm. Büyük Zaman, benim. Denizler dalgalar dövdü beni, sert rüzgârlar yurt bildi zirvelerimi. Kırıldım, söküldüm, ufalandım; döndüm bitiştim tekrar kendime açsan, kırsan, baksan; bütün yeryüzü, her zerremde. Taş taşıdım, içim kendimden yorgun benim, dilim çok uzun bir yankı. En eskisiyim ben buranın.
© Birhan KESKİN, 2005
Ba İstanbul
Het eerst ontmoette u toevallig mijn gezicht, ik ben de oudste van hier. Ik ben de buik van de wereld. De pijn van de hele wereld zit in mij. Zand en steen ben ik. Ik ben de kennis van de verlatenheid, de stiltewetenschap. Ik ben het grote plan van stilstaan en blijven. Alles heb ik gezien, alles. De wijze waarop het water stroomt, de boom in bloei staat. Telkens weer zag ik dat en zie ik het nog. De Grote Tijd, ben ik. Zeeën, golven sloegen over mij heen, harde winden bouwden van mijn toppen hun land. Ik brak, werd uiteen gerukt, in stukken gehakt; ik keerde om raapte mezelf weer bijeen, maak me maar open, breek en bekijk me; de hele wereld zit in elke vezel van mij. Ik droeg steen, ik ben moe van mezelf, mijn taal is een zeer lange echo. Ik ben de oudste van hier.
© Sytske Sötemann, 2009